رئیس انجمن (شاعران) مرده

قصد ندارم دراماتیک بکنم قضیه رو اما خبر مرگ رابین ویلیمامز من رو دوباره بفکر انداخت. همین چند روز پیش داشتم به این موضوع بی دلیل فکر می کردم. این که مرگ مطلق ترین معنای زندگی است. یعنی چیزی است که تعبیر پذیر و قابل تاویل نیست. وقتی اتفاق افتاد دیگر اتفاق می افتد و قطعی می شود. همه چیز این زندگی را می شود به طریق خویش تعبیر کرد. همه ی واقعیت را هم می شود عوض کرد و خدشه دار کرد جور دیگری جلوه اش داد اما مرگ را نمی توان.

آدمی با آن همه انرژی مثل ویلیماز خودش همه چیز را پایان می دهد. چرا؟ چه کسی می داند اما یقینن به این نتیجه رسیده که دیگر معنایی وجود ندارد در این جابجایی و حرکت و جریانی که اسمش را گذاشته ایم زندگی.

/ 0 نظر / 21 بازدید